• Vader:
  Eleazar Ben Akara d'Arimathie '(Akar) de Judee, zn. van Akara d'Arimathie de Judee.

tr.
met

Joseph De Nazareth Ben Matthat de Ramatha ha David d'Arimathie, zn. van Jacob Mathat Mathau Nasi de Jerusalem ben Levi d'Arimahie (rabbijn) en Rakhel Rachel d Arimathie de Judee, geb. te Jeruzalem in 56 BC, ovl. te Jeruzalem in 30.

Joseph De Nazareth Ben Matthat de Ramatha ha David d'Arimathie.
Joodse prins van Jeruzalem, lid van de grote raad van het Sanhedrin, Sint-Jakobus.

Lid van het Sanhedrin van Jeruzalem, verkreeg hij van Pontius Pilatus het recht om Jezus Christus een graf te geven en legde hij zijn lichaam in zijn eigen graf. Feestdag op 17 maart.

Joseph van Arimathea vroeg Pilatus om het verlof; maar hij veinsde en zei: “Is hij dan al dood?” want het was nog maar enkele minuten geleden dat hij de boogschutters had gestuurd om de gekruisigden af te maken door hun benen te breken.

Hij liet de centurio Abénadar roepen, die was teruggekeerd nadat hij met de in de grotten verborgen discipelen had gesproken, en vroeg hem of de koning der Joden al gestorven was.

Abénadar vertelde hem over de dood van de Verlosser, zijn laatste woorden en zijn laatste kreet, de aardbeving en de schok die de rots had gespleten.
Pilatus scheen zich slechts te verwonderen dat Jezus zo vroeg gestorven was, omdat de gekruisigden gewoonlijk langer leefden; maar innerlijk was hij vol angst en verschrikking, vanwege het samenvallen van deze tekenen met de dood van Jezus.

Hij wilde misschien in zekere mate zijn wreedheid vergoelijken door Joseph van Arimathea een bevel te geven om het lichaam van de Verlosser te laten overhandigen.
Hij was er ook blij om op deze manier de Hogepriesters te slim af te zijn, die Jezus graag zonder eer tussen de twee misdadigers begraven zouden hebben gezien.
Hij stuurde iemand naar Golgotha om zijn bevelen uit te voeren. Ik denk dat het Abénadar was, want ik zag hem aanwezig bij de afneming van het kruis.

Joseph van Arimathea ging, toen hij Pilatus verliet, naar Nicodemus, die op hem wachtte bij een welgezinde vrouw, wier huis gelegen was aan een brede straat, dicht bij dat steegje waar Onze Heer zo wreed was mishandeld aan het begin van de kruisweg.
Deze vrouw verkocht aromatische kruiden, en Nicodemus had bij haar gekocht en door haar elders laten kopen alles wat nodig was om het lichaam van Jezus te balsemen.

Zij maakte van dit alles een pak dat men gemakkelijk kon dragen.
oseph ging op zijn beurt een mooi lijkkleed van zeer fijne katoen kopen, zes el lang en nog breder dan lang.
Hun dienaren namen in een schuur, dicht bij het huis van Nicodemus, ladders, hamers, pinnen, met water gevulde zakken, vaten en sponzen, en plaatsten de kleinste van deze voorwerpen op een draagbaar die leek op die waarop de discipelen van Johannes de Doper zijn lichaam hadden gelegd toen zij het uit de vesting Machaerus wegnamen.

Zij beschreef de draagbaar waarover hier sprake is als een lange leren kist die men in een soort gesloten doodskist veranderde door er drie stokken doorheen te steken, handbreed, gemaakt van stevig maar licht hout.
Deze kist werd vervolgens op de schouders gedragen door middel van de uiteinden van diezelfde stokken die aan elke kant uitstaken.

Zij vertelde de wegneming van het lichaam van Johannes de Doper, alsof deze had plaatsgevonden in de nacht van dinsdag op woensdag, 4–5 van de maand Sebat (21–22 januari) van het tweede jaar van het openbare leven van de Verlosser, ongeveer vijftien dagen na de onthoofding van de heilige voorloper.

Onder degenen die eraan deelnamen, noemde zij de drie discipelen van Johannes: Jacob, Eliacim en Sadoch, zonen van Clopas en Maria van Heli en broers van Maria van Clopas; verder Saturninus, Judas Barsabas, Aram en Théméni, neven van Joseph van Arimathea, een zoon van Johanna Chusa, een zoon van Veronica, een zoon van Simeon en een neef van Johannes, die uit Hebron was.

Het lichaam van de voorloper, zonder zijn hoofd dat men pas later kon verkrijgen, werd overgebracht naar Juta in het graf van zijn familie..

Joseph van Arimathea wordt in vrijheid gesteld.

Kort na de terugkeer van de heilige Maagd bij haar gezellinnen zag ik Joseph van Arimathea bidden in zijn gevangenis.
Plotseling werd het cachot overstroomd met licht, en ik hoorde een stem die hem bij zijn naam riep.
Het dak werd opgetild op een manier die een opening liet, en toen zag ik een lichtende gestalte hem een doek aanreiken die mij herinnerde aan het lijkkleed waarin hij Jezus had begraven, en hem zeggen dat hij die moest gebruiken om omhoog te klimmen.
Joseph greep het met beide handen, en door zijn voeten te zetten op uitstekende stenen verhief hij zich tot een hoogte van tien of twaalf voet, tot aan de opening die zich achter hem sloot.
Toen hij boven op de toren was, verdween de verschijning.

Ik weet niet of het de Verlosser zelf was, of dat het een engel was die hem bevrijdde.
Hij volgde enige tijd de stadsmuur tot in de nabijheid van het Cenakel, dat bij de zuidelijke muur van Sion lag.

Toen daalde hij af en klopte aan het Cenakel.
De verzamelde discipelen hadden de deuren gesloten; zij waren zeer bedroefd over de verdwijning van Joseph en geloofden dat men hem in een riool had geworpen, omdat dat gerucht zich had verspreid.
Toen men hem opendeed en hij binnenkwam, was hun vreugde groot, zoals zij later ook groot was toen de heilige Petrus uit zijn gevangenis werd bevrijd.

Hij vertelde wat hem was overkomen: zij verheugden zich erover en werden getroost, gaven hem te eten en dankten God.
Wat hem betreft, hij verliet Jeruzalem in de nacht en vluchtte naar Arimathea, zijn vaderland; hij keerde echter terug toen hij wist dat er geen gevaar meer voor hem was.

Uit dit huwelijk 2 kinderen: